Security

Untitled2Bij het stoplicht werd ik aangesproken door een Nederlander van zeg maar Noordafrikaanse of Oostgriekse komaf. In die wijk, lastig. De toon veroordelend, bestraffend zelfs.

Hij was diep teleurgesteld in mij, zoveel begreep ik zelfs door de muziek van mijn oordopjes heen.

Het bleef rood, dus dan ga je het gesprek aan.

Bagagedrager vergaan, de spatborden van ducttape aan elkaar hangend en ik had geen licht (in my defense: op dat moment was het nog niet donker genoeg, het zat nog in m’n tas).

Dat ik nog vooruit kon op dat barrel wat doorgaat voor mijn fiets. Deze fietsenmaker was hoogst verbaasd dat een fiets van zeker 20 jaar in mijn ogen precies ‘diefstalproof’ genoeg is om de afweging persoonlijke veiligheid versus rijgemak positief te laten uitslaan. Ik moest vooral langskomen voor een reparatiebeurt.

On a roll

Aangezien het discussietechnisch dit jaar beter is om Sinterklaas in zijn geheel over te slaan

Image

(ik hoorde bij de intocht hier in het centrum alleen maar sirenes dus ik heb ‘banketbakkersnoten’ in de kast liggen en daar laat ik het bij)

en Kerst min of meer al volgeboekt is, ga ik gelijk maar voor de troepen uit. Hoppakee. Goede voornemens voor het nieuwe jaar, de eerste is binnen. Per 1 januari 2015 heb ik de sportschool opgezegd.

Wall Street Romance no. 1

Bij thuiskomst, op het electriciteitskastje buiten naast de voordeur een modern stilleven.

Restanten van een diep gesprek of romantisch samenzijn. Twee lege blikjes energy drank knus tegen elkaar aan, vergezeld van een verlaten verpakkingsbakje voor twee, met haring en uitjes. Ik noem het: ’Bruisend Wild’ en zou willen roepen dat afdrukken voor 250,- per stuk in ongelimiteerde editie te koop zijn via de webshop, ware het niet dat ik nu – twee uur later – in het donker in de trein naar elders pas besef dat het best een foto waard was.

Right on Schedule

De was, check. De afwas, check.

Douchen, opstaan, aankleden, check. Tent inpakken, check. Ineens een ingeving krijgen voor cadeau, check. Halve stad afrennen voor 1 en 2 eurocentmuntjes, check. Plakband, plakband, check. Jurk aan, check. Printer faalt, check. Strak op tijd de auto halen, check. Autopapieren kwijt, check. Voorbij Rotterdam komen, check. Strak op tijd de afslag, check. File op de afslag, check. Getoeter omdat ik stilsta voor het kruispunt, snel de kaart checkend, check. Op de gok rechtsaf een parkeerplaats op, check. Rennen, rennen, check. Waar is de ingang van dit pand?, check. Ja-woord, check. Prachtig bruidspaar uitzwaaien, check. 15.00u en vergeten te ontbijten en lunchen, check. Broodje kroket naast een straatmuziekant, check. Op naar huwelijk, 2.

Bedtimes

Ik ben dus moe en lig in bed. Zeg maar.

Een moedige poging om morgen fit te zijn voor een stukje logistieke weekendbeleving. In realiteit: bedenken dat de volledige voorbereiding die ik totaal mislukt over drie weken wilde spreiden in 4 uur van een ochtend gepropt moet worden. Fingers crossed dat ik mijn rijbewijs kan vinden.

In feite hebben alle huwelijken van het jaar besloten op dezelfde dag plaats te vinden, dus aan mij de uitdaging om de strakke planning ook daadwerkelijk zo uit te voeren dat ik bij alle ja-woorden en feestjes kan zijn. En niet alleen maar in mijn roze bloemenjukje met kaplaarzen en tent in een file sta, of iets dergelijks. Adressen, ik moet vooral de adressen meenemen. Denk niet dat de bruid de telefoon nog opneemt als ik voorbij Delft niet meer precies weet welke stad ik moet hebben.

Maar goed, de planning is er. 23.15u = slaap vatten.

Ik word alleen gesaboteerd doordat ik zo stom was muziek aan te zetten om in ieder geval een stukje mee te dansen met de mensen in Amsterdam. Twee voetjes, samen met het dekbed, zwierend door de lucht. Zucht.

Consequenties

Nadat ik bij het afgaan van de vierde snooze besloten had dat om 8 uur op het stembureau staan om aansluitend in stijl te kunnen ontbijten in Des Indes ’em toch niet ging worden i.v.m. vroeger opstaan enzo, had ik het hele concept verkiezingen een beetje uit het oog verloren.

Min of meer onder begeleiding tussen de bedrijven door nog even langs het stembureau vanuit werk,

in het stemhokje problemen met het uit- en invouwen van een A1-poster vol namen en uit baldadigheid een vakje ingekleurd ondanks mijn non-stop zwevend kiezerschap. En dan blijkt halverwege de ochtend erop ineens dat ik goed had gegokt en dat ‘we’ gewonnen hebben. Weer vier jaar leven met de consequenties.

Het voelt alsof je een kortingsbon wint met bingo. Je bent blij dat je goed zat maar geen idee wat je met het product verder zou moeten. En dit kan je niet door geven als cadeau voor het dochtertje van een vage bekende onder het mom van: ‘is volgens mij echt iets voor jou’. Politiek commitment, ik zie het maar als een generale repetitie voor de volgende verkiezingen. Dan gaan we echt los.

Glimpses of Henk

Newsflash voor de mensen die zich afvroegen waar Henk uithing.

Dat vroeg ik me ook af, hij had me duidelijk verlaten. Trekvogels, onbetrouwbaar volk. Maar,…. Volgens mij zag ik hem vanochtend op het parkeerterrein achter m’n huis. Zittend, in de zee van klinkertjes van lege autovakken, met een nonchalance die ergens het midden hield tussen ‘ik weet niets van een contactverbod’ en ‘miss me, baby?’.

Untitled17 Was al laat voor werk dus tijd om me om te draaien en een onuitwisbare indruk achter te laten had ik niet, en om nou meteen asfalt te schrapen met m’n fiets om een merel te begroeten die ik maanden niet gezien heb; ik weet niet. Eerst maar ‘ns kijken of hij mijn terras nog steeds goed genoeg vindt om op rond te hangen dan zien we dan wel of hij de patser verhalen over zijn overwintering kwijt wil bij een stukje brood.

Good Citizen

Nieuwe maand, nieuwe stappen.

Ik overweeg deze ochtend maar meteen een daad te stellen waarmee ik bijdraag aan een stuk veiligheid van de samenleving en de essentie van het Nederlanderschap naar een hoger plan til.

De overheid geeft mij die kans dus waarom niet met beide handen aangrijpen?

BAM*!: Waterschapsbelasting betaald, 8 weken voor de deadline. Als de dijken doorbreken, dan wel de boel onderloopt, lag het in ieder geval niet aan mij. Voel me nu ook heel erg verbonden met wateroverlast. Opstaan, douchen!

* ‘BAM’ uit medeleven voor vergane glorie omdat het er ook niets aan kan doen dat Tofik Dibi het uncool gemaakt heeft.

Surgery

Op een bepaald moment zal je toch dat stukje zelfstandigheid moeten tonen.

De tijden dat de klusjesman van beneden ingreep omdat hij mijn geklungel niet langer aan kon zien, liggen alweer jaren achter me en er is maar zoveel dat je met geld gedaan kan krijgen. Dus, vanavond moest die achterband geplakt.

Hoe de band is lekgeraakt is een raadsel want fiets 1 staat al 3 maanden stil i.v.m. een gebroken trap-as, of zoals de fietsenmaker gisteren zei: ‘de fiets is een beetje zielig’ nadat hij 45 minuten (I kid you not) op dat ding had staan bikken afkeurende blikken werpend op de staat van mijn achterwiel (ik noem het: een vliegwiel van roest) en de rest (verbogen staal en handvol duct tape) terwijl ik braaf in een stoel ernaast zat te wachten. ‘Waarom blijf je daar bij zitten?’ hoor ik je denken.

Nou, 1. omdat het toch een beetje de openhartoperatie onder de 20 jaar trouwe fietsen is (blijkbaar naief om te denken dat dat in 10 minuten gepiept is) en 2. omdat ik 2 dagen eerder op weg naar het strand naast reserve fiets 1 had gezeten voor slechts een nieuwe ketting (en onderscheid daarin maken geeft alleen maar gezeik over van wie je dan het meest houd enzo). Ik had natuurlijk gewoon kunnen blijven fietsen op reservefiets 1 ware het niet dat deze vanochtend meteen mijn broekspijp meepakte dus voortaan noem ik ’em korterokjesfiets.

Ik begrijp zijn punt maar het kan niet altijd feest zijn.

Terug dus naar het oude besje dat ik na een uur of 3 bij de fietsenmaker (we zijn nu vrienden, maar het voelt alsof ik dat gekocht heb) van de beademing mocht halen; alleen die band dus nog. Stukje revalidatie waar toch die female touch voor nodig is. En zoals alle vrouwen begin je met het opdrinken van dat restant fles prosecco, waar sinds een week niet heel veel prik meer inzit, om het proces te analyseren. Daarna ging het van een leien dakje. Weet alleen nu niet wat ik met 3 fietsen aan moet, maar goed.